Maj
29
Drapieżna natura kotów

W odróżnieniu od psów proces udomowienia kotów można uznać za stosunkowo niedawny, a podjęte przez człowieka wysiłki mające na celu wyodrębnienie pożądanych cech zwierzęcia nie zakończyły się pełnym sukcesem. Drapieżne zachowanie kotów jest w dużym stopniu zbliżone do cech charakterystycznych dla pradawnych przedstawicieli gatunku. Biorąc pod uwagę obecne warunki mieszkalne wspomniane popędy mogą być bardzo kłopotliwe.

W jaki sposób koty uczą się polować

W środowisku naturalnym kociętom po czwartym tygodniu życia przynoszona jest żywa zdobycz, natomiast umiejętności samodzielnego upolowania myszy nabywane są około piątego tygodnia. Kotka przestaje karmić młode przeważnie w okolicach siódmego tygodnia życia, chociaż udowodniono, że wcześniejsze zakończenie procesu może prowadzić do szybszego rozwoju drapieżnych zachowań i zwiększenia skłonności myśliwskich w późniejszym życiu. Wydłużenie okresu karmienia przez kotkę może wpłynąć na zmniejszenie potrzeby polowania przez kota w przyszłości.

Z założenia koty uczą się polować przez doświadczenie. O ile to matka przynosi młodym żywą zdobycz, to do jej zadań nie należy oswajanie kociąt z procesem przez bezpośrednią demonstrację jak obchodzić się z ofiarą. Zamiast tego manipuluje ona zaistniała sytuacją by zwiększyć prawdopodobieństwo, że kocięta instynktownie podejmą oczekiwane kroki. Dodatkowo, badania potwierdziły, że rodzaj pożywienia przynoszony przez matkę może mieć duży wpływ na preferencje co do rodzaju gryzoni, na jakie kot będzie w przyszłości najchętniej polować. Nie oznacza to jednak, że kocięta pozbawione wzorca matki i możliwość do obserwowania i zabawy z pozostałymi rówieśnikami z miotu nie będą w stanie rozwinąć umiejętności łowieckich. Niezależnie od zdobytego doświadczenia kot w jedenastym tygodniu życia będzie przejawiać zachowania drapieżne w stosunku do napotkanych żywych gryzoni.

Rudy kot poluje

Jakie jest zapotrzebowanie energetyczne kotów

Koty żyjące na wolności będą polować nawet do 30 razy każdego dnia i średnio jedna trzecia ich wysiłków zakończy się powodzeniem. Warto więc pamiętać jak czasochłonnym i spalającym duże pokłady energii zajęciem może być polowanie. Patrząc przez pryzmat kotów trzymanych w zamknięciu bez dostępu do ogrodów lub alternatywnych otwartych przestrzeni istotne jest by podkreślić, że koty należą do bezwzględnych mięsożerców. Nie chodzi oczywiście o określanie cech psychicznych zwierzęcia, a jedynie zwrócenie uwagi na fakt mówiący o tym, że koty z przyczyn biologicznych zmuszone są spożywać pokarm mięsny w celu zapewniania organizmowi niezbędnych aminokwasów. Biorąc pod uwagę, że konsumpcja przeciętnej wielkości myszy dostarcza kotu stosunkowo niewiele kalorii, to drapieżnik będzie zmuszony upolować od 10 do 15 gryzoni dziennie. Świadczy to o tym, że koty są przystosowane do przyjmowania częstych posiłków w niewielkich ilościach. Chociaż koty z reguły będą konsumować swoje pożywienie w małych ilościach, zdarza się, że indywidualne osobniki mogą wykazywać tendencje do przejadania się. Wspomniane zachowanie może być spowodowane wieloma czynnikami takimi jak stres, rywalizacja z innym przedstawicielem gatunku lub źle dobrana karma.

Jasny kot w trawie

Potrzeba polowania u kotów

Biorąc pod uwagę zależność między polowaniem a koniecznością dostarczenia organizmowi niezbędnych składników odżywczych można zadać sobie pytanie dlaczego koty z dostępem otwartych przestrzeni polują? Potrzeba zaspokojenia głodu nie musi być jedynym wyznacznikiem, tym bardziej, że samo polowanie często odbywa się tuż po spożyciu posiłku przez kota. Wśród powodów takiego zachowania wymienić można chęć urozmaicenia diety lub potrzebę zaspokojenia naturalnych instynktów. Należy pamiętać również o tym, że koty należą do drapieżników oportunistycznych, co oznacza, że są one skłonne skorzystać z możliwości pożywienia się, jeśli taka okazja się nadarzy.

Badania udowodniły, że najedzony kot poświęca o 50% mniej czasu na polowanie a prawdopodobieństwo konsumpcji zdobyczy po jej schwytaniu jest zdecydowanie mniejsze. Dodatkowo wygłodniały kot jest skłonny ścigać ofiarę aż do momentu odebrania jej życia, podczas gdy najedzony osobnik może wykazać się obniżoną determinacją do wykonania zadania. Zwiększoną tendencję do zabawy z ofiarą przed jak i po jej śmierci będzie przejawiać najedzony drapieżnik. Wspomniane zachowanie odzwierciedla konflikt między popędami, którymi kot się kieruje. Z jednej strony można zaobserwować chęć uśmiercenia zdobyczy, a z drugiej mamy do czynienia z elementem strachu i niepewności w stosunku do zachowania ofiary. Głodny kot zdecydowanie częściej zdecyduje się zjeść mniejszą i mniej groźną zdobycz natychmiast kierując się podwyższoną potrzeba zabicia. U dorosłych kotów nawyk zabawy często oznacza ujście zachowań drapieżczych, a jego celem padają liczne nieożywione przedmioty występujące w gospodarstwie domowym.

 

Źródła:

The Truth About Cats and Dogs, The University of Edinburgh, Dr Amy Miele, https://www.coursera.org/learn/cats-and-dogs/home/info 

An owner survey of toys, activities, and behavior problems in indoor cats, Journal of Veterinary Behavior: Clinical Applications and Research, (2014), 9 (5), Strickler and Shull

Object play in adult domestic cats: the roles of habituation and disinhibition, Applied Animal Behaviour Science, 2002, Hall, Bradshaw and Robinson